Caleb9’s Sewage Grate

Dziś niedziela, a więc wczoraj sobota, a więc dziś wolne, a więc wczoraj balety. Właśnie wczoraj w Århus odbywał się Grøn Koncert a więc nie taki strasznie drogi, jednodniowy festiwal największych duńskich gwiazd i gwiazdeczek. Zupełnie przypadkowo dowiedziałem się, że równolegle odbywa się inny koncert, darmowy, na którym ma grać fusionowa kapela z Århus – Picnic. Zespół uważam za genialny, coś pomiędzy Primusem, mr Bungle i czym tam jeszcze, zresztą zobaczcie sami.

Tak więc bez zastanowienia wybraliśmy koncert dla biduli, bo lepsze zespoły :]. Jakież było moje zdziwienie, gdy po dotarciu na miejsce zobaczyliśmy “scenę” na naczepie ciężarówki, oraz chyba całą śmietankę punkowo-metalowo-rockowo-freakowo-hippisowej młodzieży z Århus.

Nie wiem gdzie ci ludzie się chowają podczas dnia, ale poczułem się od razu bardziej woodstockowo. Na scenie zapodawał jakiś punkowy zespół chyba jeszcze z czasów oryginalnej punkowej rewolucji. Na jednej z gitar koleś z wywalonym brzuszyskiem, na basie dziewucha (odpowiedzialna za 70% kopa w muzyce), na drugiej gitarze + troche za bardzo melodyjnym wokalu koleś z mikrofonem od Britney Spears, który wiele przeszedł (mikrofon i koleś). Zdjęcie jak zwykle w gównianej jakości (ręka się trzęsła…)

Tak więc w oczekiwaniu przystąpiliśmy do konsumpcji piwa i czekolady. Kolega z Francji kopnął pałętającą się wokoło piłkę i zaliczył strike’a z 4 piw. Koleś do którego należały wstał i podszedł do nas tak więc czułem, że Francuzik zostanie zaraz znokautowany, jednak tamten wręczył mu tylko piłkę z morderczym wzrokiem :]. Naprawde kocham za to Danię - w PL już wiele razy napytałbym sobie biedy, a tu - odpukać - wszystko uchodzi mi na razie na sucho ;].

Wracając do tematu, następny miał być Picnic, ale na scenę wtoczyło się jakieś 110%-TRU punkowe trio i zaczęło zapodawać z prędkością światła. Nie wiem czy to muzyka czy czekolada, ale experience był przedziwny. Grali najbardziej ochydną formę szybkiego punka, gdzie utwory mają po minutę i wszystkie brzmią jednakowo – było to niezwykle śmieszne i widać było że zespół gra z jajem, zwłaszcza w warstwie wokalnej. Refreny typu “ta-ta-ta-ta-ta-ta-taaaa” wywrzeszczane z ochrypłej gardzieli frontmana, oprócz brzmienia miały podobno również zabawną treść. Tego nie mogłem jednak w pełni docenić bo nie znam jeszcze na tyle Duńskiego. Co jednak poruszyło mnie najbardziej, to wywalone w kosmos riffy przerywające standardową sieczkę! Trudno to opisać i trzeba by usłyszeć, ale miały naprawdę powalającego kopa i uważam, że tak właśnie powinien brzmieć porządny punkowy zespół: jednocześnie pozostawali wierni tradycji jak i nadawali jej świeżej dekoracji, dzięki czemu mimo wszystko nie było to wszystko wtórne i nudne.

Tak więc ten zespół albo był Picnikiem i zrobili sobie z nas jaja grając w innym składzie zupełnie inne utwory niż te które nagrywali przez ostatnie 20 lat na płytach; albo był to inny zespół o tej samej nazwie; albo była to pomyłka :]. Tak czy owak Duńczycy są bardzo strict on time, więc puncy nie mogli nawet zagrać bisu :(.

Na scenie zaczął pojawiać się ekwipunek kolejnego bandu. Piece Orange’a i Marshall’a i basowa kolumna, która wyglądała tak groźnie, że zacząłem mieć wątpliwości, czy nie będzie za głośno… Kiedy wyszli na scenę okazało się że skład jest następujący: bębny, bas, TRZY gitary (jednym z gitarzystów był koleś, któremu JePe rozlał piwa;)) + wokal. Jak zaczęli to wiedziałem, że będzie dobrze. Powolne ciężkie, stonerowe riffy zestrojonych gitar przywołały do pamięci Kyuss’a i Electric Wizard. Do tego genialne, ciepłe, lampowe brzmienie z pieców – kosmos. Dorzućmy jeszcze wypasione ciężarne harmonie, wspaniale wykorzystujące wszystkie 3 gitary i genialny bas, oraz inne niż 4/4 metra, często zresztą się zmieniające! Wokalista też nie zaniżał poziomu. Zespół powalił, zmielił i totalnie mnie zmiażdżył. Rozruszała się nawet statyczna zazwyczaj, duńska publika! Nadawali przez cały czas na pełnym ciężarze, i to w znaczeniu dla mnie najpełniejszym – i kiedy zdawało się, że ciężej już nie można, doładowywali kopasa w dupę porażającą harmonią. W porównaniu z tymi – co jak co młodymi kolesiami – stara dobra Metallica brzmi jak nieśmiałe pierdy dziadka z domu starców. Mniej więcej w połowie koncertu stwierdziłem, że chcę umrzeć. Nie będę w stanie nigdy grać czegoś choć w połowie tak mocnego, ani osiągnąć w połowie tak dobrego brzmienia (po raz kolejny utwierdziłem się w przekonaniu, że jest ono co najmniej połową sukcesu w muzyce)… Choć band na pewno nie składał się z amatorów.

Zespół okazał się być ostatnim tego wieczoru i wcale się nie dziwię. Picnic’a albo nie było, albo był w zmienionej formie (co nie jest tak znowu strasznie niemożliwe), mimo to zajebiście zadowolony udałem się w podróż do domu. Jak zwykle podczas wieczornych wyjść w dk, wydałem 4x tyle pieniędzy ile powinienem, ale tak to już tutaj jest.

Podsumowując: masakra. Nie wiem nawet jak się nazywał ten band, ale się dowiem. Był to na pewno najlepszy koncert jaki widziałem od czasu jak jestem w Danii, a ostatni band po prostu idealnie trafił w mój gust. Na podstawie koncertów które tu widziałem w ciągu zeszłego roku, oraz muzyki którą tu poznałem dochodzę do wniosku, że underground’owa i alternatywna scena muzyczna w dk jest po prostu o niebo lepsza niż w Polsce. Oczywiście wpływ na to może mieć łatwość dostępu do instrumentów, funduszy i miejsc do grania. Nie umniejszając Polsce, gdzie z dala od gówna promowanego w radio i tv też roi się od bardzo porządnych i ciekawych wykonawców, to mimo wszystko jednak Dania jest malutkim krajem – jedna ósma populacji Polski, a tyle fantastycznych pomysłów i nieznanych szerokiej publiczności talentów… Polecam :]

Cała zadyma zachęciła mnie do wyjazdu na Woodstock w Polsce. Mimo iż nie ma tam nigdy czego posłuchać (no w tym roku ma być Type’O'Negative!) to zatęskniłem za klimatem punkowskiego rozpierdolu i jak da radę to jadę. Tymczasem.